Verhalen van deelnemers

Hieronder lees je verhalen die geschreven zijn door deelnemers aan het Schrijfcafé Den Bosch. Het zijn (veelal) ruwe teksten die nog niet geredigeerd of herschreven zijn. Veel leesplezier!

Drinken. Heel veel drinken. Dat is wat ik wil. Drinken totdat ik erbij neer val. Gewoonweg omdat ik dan niet hoef na te denken. Gewoonweg omdat ik dan niet hoef te voelen. Dat is nog de meest voornaamste reden om te drinken totdat ik echt...

Spoorloos ben ik als ik de afwas moet doen. Tenminste als mijn man er is. Dan laat ik hem de afwas doen. “Schat, ik koop een afwasmachine voor je.” “Nee, dat hoeft niet.” “O, wat wil je nou?” “Ik wil niet iedere keer de afwas in mijn eentje doen,...

Ik denk aan de L van het alfabet. Lente, Leven, Lang. Maar genieten begint met een G. Lenieten, bestaat dat ook? Lenieten lijkt op Lente. Lente dan hou ik IEN aan letters over. Ik zit in het zonnetje, op een bankje langs het water. Ik moet eigenlijk naar huis, koken voor...

Ik kreeg prachtige cadeaus voor mijn verjaardag: -een nieuwe auto -een prachtig horloge -en mooie schoenen. Maar jij was er niet…. Dat wist ik. Dus deed ik maar alsof, alsof je er wel was. Dat is opstond en dat we mijn verjaardag in zouden gaan, alsof er nooit iets was...

Ik zal iedere keer in een web terecht komen en ik kom iedere keer in een web Een spinnenweb Vol met draden Doolhof, donker en wel Manipulatie en ik ben de marionet Ik laat me leiden Ik zit vast Net als je in een doodlopende straat bent Vol met puin Ruïne die steeds meer...

Zelfgebakken, homemade met de geur van meer Het deed me aan haar denken Het deeg verbindend en gelaagd Gebakken in de vorm van een bast De appels vers uit onze boomgaard Veel partjes, een geheel Met het zoete van krenten, rozijnen en een snuf kaneel De warme damp die zich...

De wind gierde om het huis, als een angstaanjagende begeleiding van gewoonlijk vriendelijke sneeuwvlokjes die nu echter een allesbehalve aardige indruk maakten. Ze vleiden zich niet zachtjes neer, maar pleegden in ijzingwekkende snelheid harakiri op elk object waar ze maar op plakken konden. De witte...

Mijn broer en ik. Het is dat we familie zijn, tenminste daar ga ik vanuit. Maar eigenlijk heb ik niets met hem. Hij woont in Limburg, aan de andere kant van het land. Dus we zien elkaar, gelukkig, niet vaak. Maar met Kerst ontkomen we...